(( الفبای پارسی ))



در الفبا ، سی و سه حرف هجاست          
که به هر یک نشانه ای پیداست


همـزه را پـارسـی نـمـی دانـنـد                  
این صدا را فقط " ی " می خوانند


الف ، افسانه ایست  صاف و بلند            
هـمـه از سـر بـلـنـدیش  خـرسنـد


مگـر آن را کـه کـوفی اش نامند              
حال ایـن حـرف ، کـوفـیـان دانند !


ب ، نشانی ز بارور شدن است               
بهتر از پیش و بیشتر شدن است


پ ، همان پول های ِ پاروئی ست            
پارتی ساز ِ فصل ِ پررو یی است


ت ، توانمند ی و توانایی                       
جـای  آن  بـر   فـراز دانـایی


ث ، ثمر بخشی است و پاکـدلی                
بخشش بی حساب و چاک دلی


جـیـم ، رمز  ِ فرار از کار است             
حـرفـه ی کـارمند ِ بیکار است


چ ،چم  ِ چرخ ِ چاچی ِ هنر است           
شعر ِ دهگان طوس ،‌ در نظر است


ح ، حلول است عید و عادت را               
مـی پـزد کـوکـی ِ سعـادت را


خ ، نمودار  ِ بار بـرداریست                   
کار کردن به رسم  بیگاریست


ر ، روادیـد ِ رانت خواران است                 
از نگـاه کـویـر  ،  باران است


ز ، همان زشتی است و زیبایی               
بهـتـرین  جلــوه ی تـمـاشـایـی


ژ ، همان ژندگیّ و ژیگولیست                 
پز ِ عالی ،زمان ِ  بی پولیست


صاد ، سوت  ِ ادای ِ از مخرج                
که نه از راست رفته ، نه از کج


ضاد، ضرهای بی زر و زور است            
که ز ما مردم زمان دور است


ط  ، نـدارد نشـانـه ای معـقـول                 
طلب ِ طالب است و ردٌ و قبول


ظ  ، ظهـور ِ رکود  ِ پنهان است              
هـدفش  تخته  کردن ِ نان است


عین ، چشم است و چشمه ی آب است    
صورت از این جمال سیراب است


غین ، البته غیر ملموس است                   
وقت رفتن لب و دهان لوس است


ف ، برای  فـرار سـاختـه شـد                   
در رو  از زیـر کار ساخته شد


قاف ، یک قله ی اساطیریست                 
جای سیمرغ و شاخص پیریست


کاف ،هـم کافـر است هـم کاهل                 
می کنـد عشق و عقـل را غافل


کاف  ِ کوفی که دام شیطان است                 
آدمی سرشکستـه از آن است


گاف ، گـرگیست  گوسفند نژاد                  
که هجومش نصیب گرگ مباد


لام  ، اصلا"  مخالف میم است                   
ساختـارش دچـار ترمیم  است


میم ، یک حرف چند معنا ییست                
که " دبیر" اش کمی معماییست


نون ، اگر توی سفره بنشیند                      
جوع را بشکه بشکه  برچیند


مثل نفـتی که وعده اش باقیست                  
وصلش امّّـا ، کمال مشتاقیست


واو ، سر دسته ی شگفتی هاست                
از دو پهلو نشستنش پیداست


ه ، هیا هوی طبل ِ تو خالیست                   
که به ظاهر شنید نش عالیست


ی ، همان ته تغاری زبل است
که در انجام کارها دو دل است



خـود ببخشیـد اگـر خطـا افتاد                      
یـا حـروفی ز لیست جـا افتاد


پارسی هرچه هست شیرین است                
بهترین شور زندگی این است



نوشته شده در  یکشنبه  1387 /10/08با الهام از نوشته ی استاد دکتر محمد رضا ترکی پیرامون "میم دبیر و الف کوفی "  



                                 محمد روحانی ( نجوا کاشانی )